l o c k e d _ i n _ h e a v e n

วันนี้ตื่นเช้า(กว่าปกติ :p)ล่ะ เลยนั่งขุดอนิเมดู

เรื่องที่ดูวันนี้ได้แก่ 『テガミ バチ』 หรือ 『Letter Bee』 ค่ะ



แต่ว่าเป็น OVA เมื่อต้นๆปีนะ *_* ซีรี่ส์ยังไม่ได้ดูวววว


เป็นเรื่องของบริษัทไปรษณีย์ที่บุรุษไปรษณีย์หน้าตาไอดอลมากกกกก

ถึงจะเกี่ยวข้องกับการส่งจดหมาย

แต่ว่ามันเกี่ยวข้องกับ หัวใจ และ ความรู้สึก มากๆค่ะ

มีคอมิคของเนชั่นฯล่ะ ต้องไปหาอ่านนนนน!


เริ่มต้นกันที่บุรุษไปรษณีย์สุดโชตะกับดิงโกทวินเทลส์

*หมายเห็ด คุณจขบ.แคปฯมาเป็นบางช็อตนะคะ ดูแต่ภาพมันไม่ปะติดปะต่อนะเออ!



แล็กคุง กับ นิช และ สตีค

ตอนไปเคาะประตูบ้านส่งจดหมาย
แอร๊ยยยยยยยยยยย


ส่วนท่านนี้น่าจะเป็นนายใหญ่ เอ้ย เค้าเรียกว่าอะไรล่ะ
เหมือนเป็นมาสเตอร์ของบริษัทไปรษณีย์น่ะค่ะ
เรียกไม่ถูกอ่ะ ฮา~


ลาร์โก ลอยยยยยยยด์ กรี๊ดดดดดดๆๆ
ตอนได้ยินเสียงตกใจมากจนต้องเปิดแคสต์เช็คดู
ปรากฏว่าเป็น คุณโคนิชิจริงๆด้วยยยยยยย *ดีดดิ้น*
โอยยย เสียงขรึม เข้มมมม หล่อออออ แว่นนนนนนน กรี๊ดๆๆๆๆๆ
//สลบคาอกคุณเซย์ยูหนุ่มชื่อย่อ K


คราวนี้คุณลอยด์เป็นคนให้น้องแล็กไปส่งจดหมายของตัวเองค่ะ
เพราะว่าที่หมายคือเมืองที่เป็นบ้านเกิดของน้องแล็ก
จ่าหน้าถึงสาวที่ชื่อ เอเลน่า
//กัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความระทม
โดยจะมีคุณไกด์นำทางไปด้วย ^^



ม...ไม่ใช่ก๊ะ  อานนี่ม่ายช่ายไก๊ด์
(ฮา)


ไกด์ตัวจริงอยู่นี่!


ชื่อ ดาร์วิน ค่ะ

เป็นดิงโกของสาวที่ชื่อเอเลน่า จะเป็นคนพาน้องแล็ก
เอาพัสดุไปส่งให้เอเลน่าในทริปนี้

แต่ว่าก็เดินกระย่องกระแย่งไม่ค่อยมีแรง
เพราะว่าค่อนข้างสูงอายุแล้ว...
ระหว่างทางที่กำลังปีนเขาจะไปไซเลนชิโอ้ฝนก็ลงเม็ดหนา
ดาร์วินที่เดินทางมาไกลนอนฟุบหมดแรง
น้องแล็กเลยอุ้มพาไปพักที่หมู่บ้านจอร์ช

ตอนนี้น้องแล็กจะย้อนความไปเมื่อตอนก่อนเป็นผึ้งจดหมาย
(สมัยที่ตัวเองเป็น จดหมาย ซะเองในตอนที่ 1 ของซีรี่ส์)
เพราะว่าคุณลุงที่เอื้อเฟื้อที่พักให้พวกแล็กกับดาร์วินถามถึงเรื่องปืนค่ะ

ตอนนั้นแล็กได้พบกับก็อช บุรุษไปรษณีย์ที่ต้องมารับตัวเองไปส่ง



ก็อช ค่ะ
เสียงฟุคุจุนเท่ได้อีก แอร๊ยยยยห์

ระหว่างทั้งสองคนไปเจอกับแมลงเกราะ
ตอนนี้เองที่น้องแล็กสามารถใช้อาวุธพิเศษของผึ้งจดหมายได้
คือปืนที่ต้องบรรจุกระสุนวิญญาณล่ะ

หลังการเดินทางครั้งนี้ แล็กเลยตั้งใจไว้ว่า
จะเป็น ผึ้งจดหมาย แบบก็อชให้ได้


กลับมา ณ ปัจจุบันค่ะ

คุณลุงที่ให้ที่พักพอจะรู้เรื่องเอเลน่าเลยกางแผนที่จิ้มให้ดู
จุดที่เอเลน่าลื่นตกผาลงไปเสียชีวิต
พร้อมทั้งกำชับแล็กว่าให้ระมัดระวังด้วย
แล็กเองก็ต้งใจจะฝากดาร์วินพักที่นี่แล้วตัวเองจะไปส่งของต่อ
แต่ว่าดาร์วินที่นอนหมดแรงก็ค่อยๆยันตัวลุกขึ้น
ใครห้ามก็ไม่ฟัง เลยต้องปล่อยให้ดาร์วินเดินทางไปด้วย


คนแก่ก็หัวดื้อแบบนี้ล่ะค่ะน้อง...


ระหว่างทางกำลังปีนทางเลียบผา พวกแล็กก็ไปเจอแมลงเกราะเข้า
มันพุ่งเข้าโจมตีแล็กแต่ว่านิชรับไว้ได้ทันด้วยทวินเทลส์!!!!
(ทวินเทลส์ของนิชเปลี่ยนเป็นอาวุธคล้ายๆคมมีดได้ด้วยล่ะ เท่~)
ระหว่างที่นิชกับแมลงเกราะกำลังสู้กันอยู่
แล็กก็เหลือบไปเห็นดาร์วินที่กำลังจะไถลตกหน้าผา
เลยสไลด์ตัวลงไปช่วย แต่ว่าหน้าผามันก็เกลี้ยงเสียจนแทบไม่มีที่ให้ยึดไว้
นิชเองก็มัวแต่สู้


จังหวะนั้นมือของแล็กลื่นหลุดจากที่ยึด


แล็กกำลังร่วงลงไปที่หุบเหวและกำลังจะประสบชะตากรรมเดียวกับเอเลน่า!


แต่ว่าดาร์วินที่ดูร่อแร่เต็มทีกลับงับเอารากไม้ที่ยื่นออกมาจากหน้าผาได้
แล้วเอาหางกระหวัดเข้ากับขาของแล็ก รั้งไว้ไม่ให้หล่นลงไป
ตอนนั้นนิชก็จับแมลงเกราะนอนหงายให้สตีควิ่งหาจุดอ่อนได้พอดี
แล็กเลยโหลดกระสุนวิญญาณยิงเข้าไป
แมลงเกราะระเบิดกระจายเป็นเสี่ยงๆ


เฮฮฮฮฮฮ TvT)9 นึกว่าน้องจะแย่แหล่ว


ทันใดนั้นภาพของพระแม่มารีและเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เบื้องหน้าของเด็กหญิงคนนั้น มีสิ่งมีชีวิตที่หน้าตาคล้ายดาร์วิน
แต่ว่าดูยังเด็กกว่ามาก

นั่นคือดาร์วินตอนยังเล็ก


นั่นคือความทรงจำของดาร์วิน


ดาร์วิน เป็นดิงโกของเอเลน่า
ทั้งคู่ร่วมเดินทางและต่อสู้ด้วยกันมามากมาย
ครั้งหนึ่งที่ดาร์วินได้รับบาดเจ็บมาก บาดแผลเต็มตัว
เอเลน่าเลยให้ดาร์วินรักษาตัวอยู่ที่ไซเลนชิโอ้
เธอให้สัญญากับดาร์วินว่า
เธอจะกลับมา แล้วเราจะไปเล่นที่แม่น้ำโอลิมเปียด้วยกัน


ภาพสุดท้ายของเอเลน่าที่ดาร์วินเห็น

คือ แผ่นหลังของเธอ ที่ห่างออกไป





กระทั่งวันหนึ่ง เด็กหนุ่มใส่แว่นผู้เป็น ผึ้งจดหมาย เช่นเดียวกับเอเลน่า
เดินเข้ามาบอกกับดาร์วินว่า




"ดาร์วิน พอเถอะ... นายไม่ต้องรออีกต่อไป

'ผึ้ง' ที่นายคอยปกป้องไม่อยู่แล้ว

เธอตายแล้ว... "



แต่ว่า ดาร์วินก็ยังคงรอ รออยู่ที่สะพานข้ามแม่น้ำโอลิมเปีย

รอวันที่เอเลน่ากลับมาตามสัญญา


ไม่ได้แก่แล้วดื้อ แต่ว่าดื้อตั้งแต่ยังหนุ่มสินะ ดาร์วิน... orz


ตัดฉับกลับมาที่พวกแล็กที่ขึ้นมาจากหน้าผาได้
ดาร์วินก็ค่อยๆเดินเข้าไปในถ้ำเล็กๆที่มีพวกแล็กตามไปติดๆ
เมื่อพ้นจากถ้ำมืด ภาพที่แล็กเห็น
เป็นเด็กสาวในชุดเครื่องแบบที่เหมือนกับตน
ยิ้มและหัวเราะอย่างร่าเริงโดยที่เบื้องหน้าของเธอเป็นหน้าผา
มีทิวทัศน์ของเมืองไซเลนชิโอ้ บ้านเกิดของเธอ อยู่ไกลๆ


แต่แท้จริงแล้ว ที่ปลายผานั้น
มีป้ายหลุมศพที่สลักชื่อของเอเลน่าอยู่




ประกายสีฟ้าค่อยๆโรยตัวลงบนพื้น
พร้อมกับเสียงใสของเอเลน่าที่เอื้อนเอ่ย



"นั่นน่ะ เป็นชื่อที่ดีใช่มั้ยล่ะ!

แปลว่า 'เพื่อนผู้เป็นที่รัก' ไงล่ะ

'ดาร์วิน' น่ะ"



สิ้นเสียง พร้อมๆกับที่ประกายแสงดับลง

ดาร์วินก็สิ้นใจด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ข้างหลุมศพของเอเลน่า








พัสดุที่คุณลอยด์ให้แล็กไปส่ง คือ เครื่องราง ค่ะ



ตอนที่เอเลน่ายังมีชีวิตอยู่ เธอเห็นลอยด์คล้องเครื่องรางแล้วเธอสนใจ

แต่ว่าก็โดนลอยด์แซวกลับจนหน้าแดงไปเหมือนกัน

(ทำไมคุณโคนิชิได้แต่บทแบบนี้นะ ทรมานใจจจจจจ ; w ;
อย่าไปยุ่งกับสาวๆที่เค้าไม่อยากให้ยุ่งสิค๊า มาทางนี้ดีกว่าค่า *กวักมือ*)


ลอยด์เองก็มีอยู่อันนึงเหมือนกัน




ที่ส่งให้เอเลน่าสองอัน เพราะว่ามีของดาร์วินด้วยอันนึง
ตอนนี้เอาแขวนไว้ที่ป้ายหลุมศพของทั้งคู่ค่ะ


.
.


ยอมรับจริงๆว่าดูแล้วร้องไห้อีกแล้ว TvT!
มีเรื่องไหนที่คุณโคนิชิพากย์แล้วเราไม่ร้องไห้มั่งค้า~
(บ่แม่นเฮตาเลียนะก๊ะ เพราะตอนอัลฟ์ประกาศอิสรภาพเราร้อง... ร้องดังด้วย
เพราะอัลฟ์ในเครื่องแบบตอนยังไม่มีเท็กซัสกับนันทัคเก็ตอย่างหล่อออออออออออ)
//โดนเตะสลบแทบเท้าหนุ่มมะกัน


เอ่อ อาจจะเป็น ท่านอายะโนะโคจิ เคียวชิโร่...
คือ เรื่องนี้นางเอกไม่ไหวจะทนจริงๆค่ะ
ดูไปตอนเดียวปิดเลย จบเห่ ไม่อยากดูต่อ =[]=!!!
ขอโทษนะคะคุณโคนิชิ แบบว่า...เกลียดนางเอกที่เฝ้าเพ้อแต่
"เจ้าชายของฉัน~"

อนิเมสมัยนี้มันยังมีนะ นางเอกแบบนี้ โฮวกกก
//ล้มโต๊ะ

แถมโผล่มาไม่กี่ฉาก ท่านอายะโนะโคจิก็ไปกระชากเสื้อ
แหวกอกนางเอกกลางฝูงนักเรียนหญิง = =lll
เรานั่งอ้าปากค้าง... อึ๋มกว่ากรูวอีก เพื่ออะไรว้อยยยยยยยย

.
.

อ้ะ ก่อนไป คอมโบลอยด์แว่นสมัยเอ๊าะๆ


มันเล่ห์เอเลน่าค่ะ มันเล่ห์! หนอย...




 น่ารักขริงๆ

ปล1. พยายามใช้ฟ้อนต์ขนาดใหญ่ในส่วนเนื้อหา เพื่อง่ายต่อการอ่านสำหรับผู้ที่สนใจค่า~
ปล2. เอนทรีลองใจอีกละ จะมีใครอ่านจบนอกจากดูรูปมั้ยเนี่ย (ฮา)
ปล3. นอนตี 5 แต่ตื่น 10 โมงเช้าคร่ะ =[]=!! แล้ววันอื่นที่นอนตี 3 ทำไมมันตื่นบ่าย 2 ล่ะ งง!!!
ปล4. เตรียมมุดเข้ากองหนังสือ ใกล้วันสอบวันสุดท้ายแล้ว โอ๊สสสสสสสสสสส
ปล5. อยากได้โดฯเบย์นิจิเล่มใหม่ของโซมาริซัง  ยังหาคนฝากพรีฯอยู่นะคะ ฮือ... พรีฯเองไม่เป็นนน